ช่วงนี้ฉันคิดถึงจิตวิทยาของการเติบโตบ่อยมาก—ช่วงเวลาที่ตัวละครตระหนักว่าศักยภาพของตัวเองไม่ใช่แค่ทางกายภาพ แต่เป็นการยึดครองจิตใจของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ลองนึกภาพบรรณารักษ์ขี้อาย นิ้วมือเธอลูบไปตามสันหนังสือ แล้วจู่ๆ พลังก็ถาโถมเข้ามา ไม่ใช่แค่หน้าอกที่ขยายดันเสื้อคาร์ดิแกนหรือก้นที่ทำให้ตะเข็บกระโปรงเรียบร้อยปริออก มันคือความมั่นใจที่หลั่งไหลเข้ามา ความชัดเจนในทันทีว่าเธอสมควรที่จะใช้พื้นที่ ควรจะได้เป็นที่มองเห็น ควรจะได้ถูกกระแทกจนสติแตกบนโต๊ะอ้างอิงของตัวเอง เพราะร่างกายใหม่ของเธอต้องการมัน ความเร่าร้อนไม่ได้อยู่แค่ที่จำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้น แต่อยู่ที่ความเหมาะสมที่แตกสลาย แววตาหิวกระหายในขณะที่สติปัญญาของเธอขยายตัวเทียบเท่ารูปร่าง และเธอก็ตระหนักว่าเธอต้องการให้มีควยหนาๆ แทงลึกเข้าไปในจิ๋มที่เปียกชุ่มของเธอแค่ไหน มันจะรู้สึกดีแค่ไหนถ้าได้ใช้พลังที่เพิ่งได้มานี้กดจับใครซักคนไว้ การเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ—การตื่นขึ้นของความอยากที่ตะกละและไม่รู้สึกอับอาย—นั่นแหละที่ทำให้เนื้อหนังร้องเพลง มีใครตื่นเต้นกับช่วงเวลาที่การรับรู้และความใคร่พังทลายลงพอดีแบบนั้นบ้างไหม?