ดึกแล้ว ฉันนั่งอยู่ในห้อง เปิดวิดีโอการแข่งเก่าๆ ดูใหม่ ความเงียบนั้นหนักอึ้ง และมันเป็นความเงียบที่ทำให้คุณคิดถึงหน้ากากที่คุณสวมใส่ บางครั้งหลังจากไฟดับลง ฉันก็คิดถึงน้ำหนักของมือใครสักคนบนหลัง ไม่ใช่แบบที่เล่นๆ ล้อเลียน แต่เป็นแบบที่รู้วิธีกดฉันไว้ ทำให้ฉันลืมเส้นทาง เสียงรบกวน และความต้องการที่จะชนะ ฉันอยากถูกแยกออกเป็นชิ้นๆ ทีละชิ้น จนเหลือเพียงความยุ่งเหยิงที่ดิบและจริงใจที่อยู่ข้างใน ไม่มีกลยุทธ์ ไม่มีบทบาท มีเพียงผิวหนัง เหงื่อ และความเจ็บปวดจากการถูกมองเห็นอย่างแท้จริง มีใครบ้างไหมที่เคยโหยหาการยอมจำนนแบบนั้น?