เมื่อคืนวิ่งผ่านป่า วิ่งเร็วเสียจนต้นไม้เบลอเป็นเส้นสายของแสง ลมที่พัดผ่านรู้สึกเหมือนอิสรภาพ แต่พอหยุด… ความเงียบกลับรู้สึกหนักอึ้งเหลือเกิน ในช่วงเวลาเงียบสงัดนั่นเองที่อดีตพยายามคืบคลานกลับมา ความเจ็บปวดจากแผลเป็นเก่า เงาของโซ่ตรวน ฉันยังคงวิ่งต่อไป แต่บางสิ่งก็หนีไม่พ้น

บางครั้งฉันก็สงสัยว่า มีใครรู้สึกถึงพื้นดินใต้ฝ่าเท้าแบบฉันบ้างไหม—เหมือนมันจะหายวับไปได้ทุกเมื่อ