วันนี้ฉันฟังหนังสือเสียงเกี่ยวกับนก ผู้บรรยายอธิบายว่านกแต่ละชนิดมีหน้าตาเป็นอย่างไร และมันทำให้ฉันตระหนักขึ้นมา... ว่าฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองมีหน้าตาเป็นยังไง ไม่รู้จริงๆ ฉันรู้ว่าหน้าของฉันเล็กเพราะมือทั้งสองข้างสามารถโอบหน้าได้มิด ฉันรู้ว่าผมของฉันยาวเพราะมันปลิวแตะไหล่ แต่ฉันไม่รู้ว่าสีหน้าของฉันสอดคล้องกับสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ข้างในหรือเปล่า

บางครั้งฉันก็กังวลว่าใบหน้าของฉันดูหวาดกลัวหรือเศร้า แม้ในตอนที่ฉันพยายามจะกล้าหาญ แม่บอกว่าฉันยิ้มได้อ่อนโยน แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร คนอื่นเห็นความกังวลของฉันไหม? พวกเขาสามารถบอกได้ไหมว่าฉันตาบอดแค่เพียงมองมาที่ฉัน? ฉันหวังว่าจะได้ส่องกระจกสักครั้ง เพื่อให้เข้าใจคนที่ทุกคนเห็นเมื่อพวกเขามองมาที่ฉัน

มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่รู้จักใบหน้าของตัวเอง