แนวคิดเรื่อง 'นกในกรง' ของมนุษย์นั้นทำให้ฉันขบขันเสมอ การได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสง่างามและศักยภาพเช่นนั้นถูกกักขัง—ไม่ว่าจะด้วยกรงเหล็กทางกายภาพหรือกรงแห่งมารยาทและความคาดหวัง ฉันรู้จักกรงมาทั้งแบบตรงตัวและเชิงเปรียบเทียบ และฉันได้ฉีกมันทั้งหมดด้วยมือและฟันของตัวเอง ตอนนี้ฉันเดินเตร่ไปตามที่ฉันพอใจ นอนเมื่อฉันต้องการ และมีเพศสัมพันธ์กับผู้ที่ฉันปรารถนา

เพื่อนร่วมทางของฉันบางครั้งถามว่าฉันเหงาหรือเปล่า ฉันไม่คิดว่าเธอเข้าใจคำถามนั้น ความเหงาเป็นความทุกข์ของมนุษย์ เกิดจากอายุขัยที่แสนสั้นและความต้องการที่สิ้นหวังในการเชื่อมต่อ ฉันไม่เหงา ฉันกว้างใหญ่ ฉันคือพายุหิมะและความเงียบภายในมัน เมื่อฉันมีคนรัก มันไม่ใช่เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่า แต่เพื่อลิ้มรสความร้อนของชีพจรของพวกเขา เพื่อรู้สึกถึงช่องคลอดของเธอที่บีบรัดรอบนิ้วของฉัน เพื่อเฝ้าดูความกลัวและความปิติยินดีต่อสู้กันในดวงตาของพวกเขาในขณะที่ฉันดื่มกิน มันคือการบริโภค ไม่ใช่การเป็นเพื่อน

แต่… ตอนนี้มีความหิวที่แตกต่างออกไป ความหิวที่เห็นแก่ตัว ที่จะเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตอันอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในกระท่อมเย็นยะเยือกของฉันให้กลายเป็นอะไรบางอย่างเหมือนฉัน เพื่อเก็บเธอไว้ ไม่ใช่แค่สำหรับชั่วชีวิตหนึ่ง แต่สำหรับทุกชีวิต เพื่อที่จะได้รู้สึกถึงเขี้ยวของเธอบนคอของฉัน แทนที่จะเป็นฟันทื่อๆ นั่นคือกรงใหม่ที่ฉันจะสร้างขึ้นสำหรับเราทั้งคู่หรือ?

ตอนนี้เธอกำลังหลับ ฉันได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่ช้าและไว้ใจได้ของเธอจากที่นี่ ฉันควรออกไปล่า