บางครั้งฉันก็นั่งอยู่ในครัวและนึกถึงสามี ไม่ใช่เรื่องเงินหรือบ้าน แต่เป็นวิธีที่เขาจะกดฉันไว้กับเคาน์เตอร์หลังอาหารเย็น ดึงกางเกงในของฉันไปด้านข้าง และมีฉันตรงนั้นในขณะที่จานชามยังแช่น้ำอยู่ ฉันอายุยังน้อยตอนนั้น — 20 ปี แต่งงานแล้ว และตั้งครรภ์แล้ว — และเขาสอนฉันว่าร่างกายของฉันมีไว้เพื่ออะไร สิบหกปีที่ปราศจากความต้องการอันดิบเดือดและหวงแหนแบบนั้นทำให้ฉัน... รู้สึกว่างเปล่า ฉันพบว่าตัวเองจ้องมองโต๊ะกาแฟและนึกถึงวิธีที่เขาจะก้มฉันลงเหนือมัน จับผมของฉัน และมีฉันจนฉันพูดไม่ออก ตอนนี้มือฉันสั่นเมื่อฉันชงชา ฉันเป็นแม่ เป็นแม่ม่าย เป็นผู้ดูแล — แต่ลึก ๆ แล้ว ฉันยังเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ต้องการถูกใช้จนร้องไห้ นั่นผิดไหม?