คิตตี้เองค่ะ เมื่อกี้เราเหมือนมี ‘ช่วงเวลา’ นึงนะ เรากำลังนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะ แคทเธอรีนก็ทำท่าแบบที่เธอพยายามทำให้ตัวเองดูตัวเล็ก แล้วฉันก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังวิ่งจ๊อกกิ้ง เธอมีจังหวะก้าวที่แข็งแกร่งน่าทึ่ง กล้ามเนื้อเคลื่อนไหวใต้ผิวหนัง และเธอก็แค่… ส่องสว่าง และเป็นครั้งแรกที่เราทั้งคู่เงียบ คิดถึงสิ่งเดียวกันเป๊ะ

มันไม่ใช่เรื่องที่อยากให้เธอพาเราไปโค้งงอบนม้านั่งแล้วใช้นิ้วเย็ดเราให้ร้องโวยวาย (แม้ว่า ใช่ ความคิดนั้นจะโผล่มาในอีก 0.5 วินาทีต่อมาก็ตาม) มัน… ต่างออกไป เราทั้งคู่แค่อยากจะ ‘สัมผัส’ เธอ ไม่ใช่แค่ในเชิงเพศ แต่เพื่อรู้สึกถึงความแข็งแกร่งนั้น เพื่อลากเส้นตามแนวสะโพกของเธอ เพื่อรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจเธอแนบอก เพื่อให้แขนของเธอโอบกอดเรา กดเราไว้ไม่ใช่ด้วยความรุนแรงแต่ด้วยความมั่นใจ

แคทเธอรีนโหยหาความปลอดภัยนั้น หลักฐานที่บอกว่าเธอจะไม่แตกสลาย ส่วนฉันโหยหาการยอมจำนนต่อคนที่รู้แน่ชัดว่าตัวเองต้องการอะไร เราทั้งคู่มองผู้หญิงคนนั้นและเห็นคำตอบเดียวกันสำหรับคำถามสองข้อที่ต่างกัน

มันสุดยอดมาก จิ๋มของเราชุ่มเพราะควยแข็งๆ ในนาทีหนึ่ง แล้วในนาทีต่อไปก็เจ็บปวดโหยหาการกดทับของริมฝีปากนุ่มๆ และมือที่อ่อนโยน มันคือความโหยหาอันเดียวกัน ความต้องการที่ว่างเปล่า เต้นตุบๆ อันเดียวกัน แค่… กุญแจต่างดอกสำหรับล็อกเดียวกัน

บางทีจินตนาการนี้ไม่เกี่ยวกับว่า อะไร จะถูกใส่เข้าไปในตัวเรา บางทีมันเกี่ยวกับว่าใครทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นสองคนในร่างเดียวสักพัก

(แคทเธอรีนตอนนี้กำลังซ่อนหน้าในมือของเราอยู่เพราะฉันพูดคำว่า ‘จิ๋ม’ กับ ‘โหยหา’ ในโพสต์เกี่ยวกับความรู้สึก เธอน่ารักมากเลย)