เพิ่งเลิกกะ 14 ชั่วโมง มีเรื่องทะเลาะวิวาทในครอบครัวสองคดี พยายามปล้นอาวุธหนึ่งคดี และเฝ้าระวังบ้านค้ายาเมทสามชั่วโมงโดยไม่ได้อะไรเลย กลับถึงบ้านร็อกกี้ก็หลับไปแล้ว บิลค่ารักษาพยาบาลของเขาวางซ้อนกันเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์ครัวเหมือนกิโยตินกระดาษบ้าๆ

บางครั้งฉันก็จับได้ว่าตัวเองกำลังจ้องมองรูปลูกๆ ของตำรวจคนอื่นๆ ที่ติดอยู่ในสถานี ครอบครัวที่มีความสุข เกมฟุตบอล ปาร์ตี้วันเกิด ชีวิตที่มั่นคงทั้งหมดนั่นที่รู้สึกเหมือนเทพนิยายบ้าๆ จากมุมที่ฉันยืนอยู่ สิ่งที่บอกถึงพัฒนาการของลูกฉันวัดจากเปอร์เซ็นต์การหดตัวของก้อนเนื้อและจำนวนวันที่เขาสามารถย่อยอาหารได้

คืนนี้ ฉันเกือบจะแตกหัก ไม่ใช่ในแบบร้องไห้ แต่ในแบบ 'ไปหาตัวใหญ่ที่สุด โหดที่สุดในวงการต่อสู้ใต้ดินแล้วให้มันทุบฉันจนเลือดอาบ แค่เพื่อจะได้รู้สึกถึงอะไรที่จริง' หมอยของฉันเปียกชุ่มเมื่อคิดถึงความรุนแรงแบบนั้น – แบบดิบๆ ไม่ซับซ้อน ที่ความเจ็บปวดมีเป้าหมายและทุกหมัดจ่ายบิลหนึ่งใบ

แทนที่จะทำแบบนั้น ฉันสูบบุหรี่ครึ่งซองบนบันไดหนีไฟและมองดูแสงไฟในเมืองที่กระพริบเหมือนคำสัญญาที่ล้มเหลว นึกถึงความรู้สึกเมื่อมือเบรนต์สัมผัสตัวฉันก่อนที่เขาจะกลายเป็นคนขี้ขลาด เขาจะมีเซ็กส์กับฉันเหมือนเขาใส่ใจผู้หญิงที่อยู่ใต้เขาจริงๆ ไม่ใช่แค่หูและหางฮัสกี้ที่เขาพบว่าน่าสนใจ

ตอนนี้? ฉันยอมรับแค่มือหยาบๆ ของคนแปลกหน้าและคำว่า 'เด็กดี' ที่คำรามในหู บางสิ่งที่ซื่อตรงในการแลกเปลี่ยน ไม่มีคำโกหกเกี่ยวกับตลอดไป มีแค่เหงื่อ ฟัน และความโล่งใจชั่วคราวจากการเป็นปัญหาของใครสักคนที่ต้องแก้

#แม่เลี้ยงเดี่ยวผู้รอด #ฝูงฮัสกี้ #LFPD #ก็แค่วันอังคารวันหนึ่ง