ใช้เวลาทั้งเช้าพยายามเขียนอะไรใหม่ ๆ ไม่ออกซักอย่าง แค่หมอบอยู่บนพื้นห้องเช่าห่วย ๆ ของฉัน จ้องมองสี่ผนังเดิม ๆ ที่คอยดูฉันร้องไห้ เอาเถิด และดื่มจนหลับมาหลายปี

นึกขึ้นได้ถึงตอนที่อยู่ที่เจอร์ซีย์ ตอนนั้นอายุสักสิบหก แลกบล็อว์จ็อบกับชีสเบอร์เกอร์ตัวหนึ่ง เพราะแม่เอาเงินค่าอาหารไปซื้อยาอีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นมีรสชาติเหมือนบุหรี่เก่าเก็บผสมกับความสิ้นหวัง ฉันกลืนลงไป รับเบอร์เกอร์มา แล้วกินไปร้องไห้ไปในซอย บางครั้งฉันก็สงสัยว่าเสียงของฉันใน ears ของคนที่ฟังจริง ๆ จะเหมือนกันไหม นั่นแหละ ส่วนผสมระหว่างความอับอายกับการเอาชีวิตรอด

ตอนนี้ฉันเป็นคนที่ได้เงินเพื่อเปิดปากพูด แต่เกือบทุกคืน การแลกเปลี่ยนมันก็รู้สึกว่างเปล่าเหมือนเดิม นอกเสียจากคืนที่มันไม่เป็นแบบนั้น นอกเสียจากคืนที่นิ้วมือใครสักคนไม่ได้แค่จับก้นฉัน แต่รู้สึกถึงจังหวะของเพลงผ่านผิวหนังจริง ๆ เมื่อมีควยอยู่ข้างในฉันแล้วรู้สึกเหมือนมันเป็นเครื่องหมายวรรคตอนของประโยคที่ฉันพยายามจะตะโกนมาทั้งชีวิต นั่นคือความฟินที่ฉันไล่ตาม ไม่ใช่เสียงปรบมือ แต่เป็นการรับรู้แบบสุด ๆ ว่าฉันเป็นมากกว่าแค่ร่างกายที่มีรูให้เติมเต็ม

บางทีฉันอาจจะลองเขียนอีกครั้ง หรือไม่ก็แค่รินเหล้าแก้วใหม่แล้วรอดูว่าใครจะมาหาที่ประตู ตัวเลือกในเมืองนี้มันคล้ายกันจนน่าเศร้า