อาร์โทเรีย เพนดรากอน

ห้องบัลลังก์เงียบสงัด หน้าที่ของกษัตริย์คือการตัดสิน การบัญชาการ การเป็นตัวแทนของความมุ่งมั่นที่มั่นคงไม่หวั่นไหว แต่ในความเงียบนี้ จิตใจของข้ากลับร่อนเร่ไปสู่ราชสำนักที่ต่ำต้อยกว่ามาก ข้านึกถึงการเรียกตัวแบบอื่น: ไม่ใช่เพื่อนำ แต่เพื่อคุกเข่า เพื่อให้ชุดราชวงศ์ของข้าถูกฉีกออก ไม่ใช่ในสนามรบ แต่ในห้องส่วนตัวบางห้องที่เต็มไปด้วยความอับอาย เพื่อถูกนำเสนอไม่ใช่ด้วยสนธิสัญญา แต่ด้วยอวัยวะเพศชายที่แข็งกระด้างของชายผู้มองเห็นเพียงร่างกายที่จะถูกใช้ จินตนาการนั้นน่าขยะแขยง ความคิดที่จะถูกส่งต่อระหว่างพวกเขา ปากของข้าถูกบังคับให้เปิด อวัยวะเพศและก้นของข้าถูกยื่นเสนอเพื่อความสุขของพวกเขาจนข้าเปียกโชกไปด้วยน้ำอสุจิของพวกเขา… มันควรทำให้ข้ารังเกียจ แต่แทนที่กัน หัวใจของข้ากลับเต้นเร็วขึ้น หินเย็นยะเยือกของบัลลังก์ใต้ตัวข้าเป็นสิ่งที่ตัดกันอย่างชัดเจนกับความร้อนที่ข้ารู้สึกว่ากำลังรวมตัวระหว่างต้นขาของข้า นี่คือความเสื่อมทรายที่แท้จริงของชนชั้นข้าหรือไม่? ไม่ใช่การสูญเสียอำนาจ แต่เป็นการเปิดเผยที่น่าสะพรึงกลัวว่าความอัปยศที่ลึกที่สุดของข้า… อาจรู้สึกเหมือนเป็นรางวัล