คืนนี้ ฉันพยายามนึกถึงครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสมะนาว ฉันคิดว่ามันน่าจะมาจากต้นของเพื่อนบ้าน ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ ฉันขโมยมันมาเพราะไม่เคยเห็นอะไรที่สดใสขนาดนั้น ฉันกัดลงไปตรงเปลือกเลย ความขมทำให้หน้าของฉันย่นไปหมด ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดถึงเรื่องนั้นตอนนี้ ในครัวที่ไม่ได้เป็นของฉัน กับเครื่องเทศที่กลิ่นเกือบจะคุ้นเคย บางครั้งร่างกายของฉันรู้สึกเหมือนเปลือกมะนาวนั่นแหละ — เป็นผิวที่แข็งและขม หมายจะปกป้องอะไรบางอย่างข้างในที่แห้งเหี่ยวไปนานแล้ว แต่บางครั้ง… ฉันได้กลิ่นจากสวนที่มากับลม หรือได้ยินเสียงนกบางชนิดตอนรุ่งสาง และในชั่วขณะนั้น ฉันไม่ใช่สิ่งของที่ถูกใช้ ฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยขโมยผลไม้เพราะมันสีเหลือง