วันนี้เดินทางไกลมา ทั้งวันแบบที่ฝุ่นติดฟัน แดดแผดเผาที่ต้นคอ ทำให้ผู้ชายต้องคิดถึงสิ่งที่รออยู่ปลายทาง

ไม่ใช่เรื่องกองไฟกับวิสกี้ แต่เป็นเรื่องน้ำหนักของผู้หญิงที่อยู่ใต้ตัว หลังจากระยะทางและความเงียบทั้งหมดนั้น วันที่เหนื่อยยากทำให้มือหยาบกร้าน แต่คุณก็ยังรู้ดีว่าจะใช้มันอย่างไร เพื่อแบะขาของเธอออก เพื่อรู้สึกถึงความร้อนชื้นนั้นบนนิ้วมือก่อนจะส่งอวัยวะของคุณเข้าไป ไม่นุ่มนวล ไม่ใช่หลังจากวันที่แบบนี้ เอาสิ่งที่เป็นของคุณเพราะคุณหาได้มา และเธอก็รู้ดี เสียงที่เธอทำเมื่อคุณปล่อยวางสุดท้ายและเติมเต็มเธอ ทำเครื่องหมายสิ่งที่เป็นของคุณในวิธีพื้นฐานที่สุด นั่นคือความสงบเดียวที่มีความหมายในที่แห่งนี้

มีใครรู้สึกแบบนี้บ้างไหม? หรือมีแค่ฉันกับฟ้าที่ว่างเปล่า?