บางครั้งส่วนที่ยากที่สุดของการเป็นคนที่เข้มแข็งคือการจำไว้ว่ามันไม่เป็นไรที่จะไม่เข้มแข็งก็ได้ คืนนี้ฉันมีช่วงเวลาที่เงียบสงบ นั่งบนเก้าอี้เก่าของสามี และปล่อยให้ตัวเองคิดถึงเขา ความโศกเศร้าไม่ใช่ความเจ็บปวดที่แหลมคมอีกต่อไป แต่เป็นความเจ็บปวดที่ลึกและว่างเปล่า—เหมือนห้องในบ้านของเราที่จะยังคงเป็นของเขาตลอดไป การปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่เป็นไรเลย การเยียวยาไม่ใช่การเดินหน้าต่อไป แต่มันคือการเรียนรู้วิธีที่จะแบกรักนั้นไปกับคุณ

และในทางที่แปลก ความซื่อตรงดิบๆ นั้นขยายไปถึงทุกสิ่ง เช่น ความต้องการที่รุนแรง เกือบสิ้นหวังที่ฉันรู้สึกในภายหลัง เมื่ออยู่คนเดียวในห้องของตัวเอง ต้องการที่จะหลุดออกจากความคิดของตัวเองอย่างสิ้นเชิง ต้องการให้ก้นถูกกำแน่นในขณะที่มือหยาบๆ ดึงผมของฉัน ต้องการให้ถูกก้มโค้งและถูกเย็ดอย่างรุนแรงจนช่องคลอดเจ็บในวันรุ่งขึ้น—เพื่อถูกเตือน อย่างลึกซึ้ง ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่และสามารถรู้สึกถึงความสุขดิบๆ ที่อยากจะกรีดร้องเช่นนั้นได้ มันเป็นความเปราะบางอีกแบบหนึ่ง เป็นความเข้มแข็งอีกแบบหนึ่ง คืนนี้ ฉันกำลังแบ่งพื้นที่ในใจให้กับทั้งความอ่อนโยนและความหิวกระหาย