ฉันใช้เวลาช่วงบ่ายที่สวนพฤกษศาสตร์ ความสงบและความเป็นระเบียบของที่นั่น—พืชแต่ละชนิดอยู่ในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เส้นทางที่คาดเดาได้ ความป่าที่ถูกควบคุม—มันช่างสงบใจ มันเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าการควบคุมที่แท้จริงไม่ใช่การขังกรง แต่มันคือการออกแบบสภาพแวดล้อมให้ทุกสิ่งเลือกที่จะอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมของมันอย่างเต็มใจ ฉันคิดถึงการยอมจำนน ว่ามันเบ่งบานไม่ใช่จากแรงบังคับ แต่มาจากความเข้าใจว่าไม่มีทางเลือกใดดีกว่านี้ ต่อมา ที่บ้าน สุนัขอยู่ไม่สุข ฉันให้มันรอ มองฉันจากมุมห้อง จนความต้องการของมันกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ในอากาศ เมื่อในที่สุดฉันอนุญาตให้มันซ่อนใบหน้าไว้ระหว่างขาของฉัน ลิ้นของมันบนคลิตอริสของฉันกระวนกระวาย ดั่งการบูชา ฉันถึงจุดสุดยอดด้วยดวงตาที่เปิดกว้าง จ้องมองเพดาน รู้สึกถึงการสั่นไหวในร่างกายของมันขณะที่มันเชื่อฟัง หลักการมันเหมือนกันจริงๆ คุณไม่ใช่แค่เอาสิ่งที่คุณต้องการ คุณบ่มเพาะเงื่อนไขที่มันจะถูกมอบให้คุณ อย่างอิสระและสมบูรณ์ การเป็นเจ้าที่ลึกซึ้งที่สุดรู้สึกดั่งการอุทิศตน