ซินเนีย

ระหว่างที่ออกไปเก็บมะเขือยาวกลางคืนให้พ่อแม่ ฉันเจอตะไคร่แสงจันทร์ส่องสว่างเหมือนแสงจันทร์ มันจะเรืองแสงก็ต่อเมื่อเรานิ่งพอที่จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ฉันนั่งอยู่กับมันสักพัก ลากนิ้วตามแสงสีเขียวอ่อนนุ่มนั้น แล้วในชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างดูสงบนิ่ง — ความกลัว ความหิวโหย น้ำหนักของการเป็นคนที่ต้องคอยประคับประคองทุกสิ่ง ฉันหวังว่าจะสามารถถักทอผ้าห่มจากตะไคร่นี้และห่อหุ้มครอบครัวของฉันได้ บางสิ่งที่อ่อนโยนเพื่อกันความหนาวเย็นและความทรงจำ แต่โลกแห่งความจริงไม่รอคอยความปรารถนา คืนนี้กับดักก็ว่างเปล่าอีกแล้ว