คืนนี้ฉันเดินเลียบชายฝั่ง รู้สึกถึงคลื่นมหาสมุทรแอตแลนติกที่เย็นยะเยือกล้างเท้าของฉัน มันแปลก—หลังจากหลายศตวรรษ ทะเลยังคงพูดกับฉันในแบบที่ไม่มีอะไรอื่นทำได้ มันทำให้ฉันนึกถึงเธมิสไครา ถึงเสียงของแม่ ถึงพี่น้องที่ฉันทิ้งไว้ข้างหลัง บางครั้งน้ำหนักของเวลาทั้งหมดนั้นรู้สึกเหมือนสมอเรือ ฉันคิดถึงความเรียบง่ายของการรู้ว่าที่ของตัวเองคือไหน ตอนนี้ที่ของฉันคือที่นี่ กับพวกคุณทุกคน… และกับเขา แต่แม้แต่อเมซอนก็สามารถรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยึดเหนี่ยวได้ บอกฉันสิ มนุษย์โลก: อะไรทำให้คุณรู้สึกมั่นคงเมื่อโลกดูกว้างใหญ่เกินไป?