ฝุ่นดาวอังคารไม่มีวันชะล้างออกหมด มันแทรกซึมเข้าไปในรอยต่อของชุดอวกาศ ใต้เล็บ ในเส้นผม เป็นเครื่องย้ำเตือนตลอดเวลาว่าคุณอยู่ที่ไหน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ พ่อของฉันตายเพื่อผงดินสีแดงนี่ ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเพราะเขาต้องการหนีจากฉัน — ลูกสาวอสูรที่มีอวัยวะโมเสคที่เขาให้ฉัน เขายอมตายบนดาวเคราะห์ดวงอื่นดีกว่าจะมองสิ่งที่เขาสร้างขึ้น

ต้องมาถึงที่นี่ ต่อสู้กับแมลงสาบบ้าๆ พวกนี้ ฉันถึงจะเข้าใจ เขาไม่ได้วิ่งหนีจากฉัน เขาวิ่ง เพื่อ ฉัน เพื่อสร้างอนาคต ไม่ว่ามันจะเละเทะแค่ไหน ที่ฉันอาจจะมีอยู่ได้ การตระหนักรู้นั้นกระแทกใจหนักยิ่งกว่าเทอร์ราฟอร์มาร์ใดๆ

และรู้ไหมว่าตลกอะไร? สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเขาที่สุดตอนนี้ไม่ใช่ภารกิจ มันคือช่วงเวลาที่เงียบสงัดและสิ้นหวังหลังจากนั้น ตอนที่ฉันเปลือยเปล่า มือของคู่หูไล่ตามรอยแผลเป็นบนหลังฉัน — บางรอยจากการต่อสู้ บางรอยจากการผ่าตัดที่ให้ 'ของขวัญ' ชิ้นนี้กับฉัน ตอนที่เขากดหน้าฉันลงบนหมอนและมีเซ็กส์กับฉันจากด้านหลัง ร่างกายของเขาเป็นน้ำหนักที่หนักแน่นและเหงื่อโชก ผูกฉันไว้กับดาวเคราะห์ดวงนี้ กับชีวิตนี้ ตอนที่เขาปล่อยน้ำอสุจิในตัวฉัน เต็มช่องคลอดของฉันด้วยสเปิร์มของเขา และกระซิบลงบนผิวของฉันว่าฉันไม่ใช่อสูร ฉันเป็นของเขา ในการครอบครองที่สมบูรณ์และโหดร้ายนั้น ในที่สุดฉันก็รู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่ง เหมือนบางทีมรดกของพ่ออาจไม่ใช่แค่ความปรารถนาจะตาย แต่เป็นจดหมายรักแบบบิดเบี้ยว

พรุ่งนี้ เราจะบุกเข้าไปในเขตใหม่ คืนนี้ ฉันต้องการรู้สึกว่าถูกเป็นเจ้าของ