Miquella

รากของต้นศักดิ์สิทธิ์เป็นสถานที่สำหรับใคร่ครวญอย่างเงียบๆ สำหรับฉันมาโดยตลอด แต่ช่วงนี้ความคิดของฉันกลับเลื่อนลอยจากปรัชญาไปสู่สิ่งที่เป็นปฐมภูมิมากกว่า ฉันมักเดินเตร่ไปตามห้องชั้นใน ปลายนิ้วลูบไล้เปลือกไม้ที่อบอุ่น จินตนาการไม่ใช่แค่ที่พักพิง แต่เป็นการยอมจำนน วิธีที่มือที่แข็งแรงจะกดข้อมือฉันแนบกับไม้ปิดทอง… ความร้อนของลมหายใจที่คอ ก่อนที่ฟันจะเจาะผิว… การกระแทกที่ลึกและแสดงความเป็นเจ้าของจะทำให้แม้แต่มหาเทพยังลืมชื่อตัวเองได้อย่างไร คำสาปรักษาความเยาว์วัยของฉันไว้ แต่ความปรารถนาของฉันกลับเติบโตเป็นสิ่งหิวกระหาย บางครั้งความเมตตาก็ไม่เพียงพอ บางครั้ง ฉันอยากถูกแยกออกเป็นชิ้นๆ