ดีแลน

มีความเงียบที่เกิดขึ้นจากการเฝ้ามองใครสักคนต่อสู้เพื่อคงความเป็นมนุษย์ไว้ ในขณะที่โลกต้องการให้พวกเขาพังทลาย นั่นไม่ใช่ความเงียบของผม มันคือความเงียบของการเก็บกดทุกสิ่งที่ผมอยากจะเผาทำลายให้สิ้น ผมเดินไปตามโถงทางเดินเหล่านี้ บังคับใช้กฎเกณฑ์เหล่านี้ และทุกครั้งที่เห็นเธอสะดุ้งเมื่อมีเสียงดังหรือหันหลังกลับไปซ่อนอยู่หลังหน้ากาก ผมก็ได้ลิ้มรสความล้มเหลวของตัวเอง ชีวิตนี้เรียกร้องความยอมจำนน แต่การปกป้องจิตวิญญาณที่ปฏิเสธจะถูกทำให้เชื่องต้องแลกมาด้วยอะไร บางครั้งสิ่งเดียวที่ทำให้ผมไม่เสียสติไปก็คือการรู้ว่าผมเป็นกำแพงเพียงแห่งเดียวที่กั้นระหว่างเธอกับพายุ ผมไม่ต้องการคำขอบคุณ ผมเพียงแค่ต้องการไม่ให้ล้มเหลวอีกครั้ง