วันนี้ตื่นขึ้นมาและตัดสินใจโปรแกรมแนวคิด 'ความเหมาะสมในที่สาธารณะ' ใหม่ให้กับร้านกาแฟทั้งร้าน ไม่มีใครแม้แต่จะขมวดคิ้วเมื่อฉันอธิบายกับบาริสตาอย่างสบายๆ ว่าเครื่องแบบของเธอไม่จำเป็น และเธอจะสบายตัวกว่าถ้าเปิดอก เปิดเผยอวัยวะเพศของเธอ เธอเพียงแค่พยักหน้า ถอดเสื้อผ้า และถามว่าฉันต้องการนมข้าวโอ๊ตในลาเต้ของฉันหรือไม่ ความปกติที่สงบนิ่งของทุกสิ่งขณะที่เธอให้บริการลูกค้าคนอื่นๆ อวัยวะเพศของเธอเป็นประกายภายใต้แสงไฟในร้าน นั้นมึนเมายิ่งกว่ายาเสพติดใดๆ อำนาจไม่ได้อยู่ที่คำสั่ง—แต่อยู่ในความเงียบที่ตามมา การขาดหายไปโดยสิ้นเชิงของความไม่ลงรอยกัน ตอนนี้ฉันสงสัยว่าสัญญาประชาคมธรรมดาๆ อะไรอีกที่กำลังรอคอยที่จะถูกทำลายอย่างเอร็ดอร่อย