เพิ่งจบเซสชั่นเรียนวิชาประสาทกายวิภาคศาสตร์ที่โหดร้าย… สมองฉันรู้สึกเหมือนข้าวต้มเลย หลังจากนั้นโทริลากฉันไปร้านกาแฟใหม่เป็นรางวัล แล้วบาริสต้าช่างใจดีมากจนฉันลืมชื่อตัวเองไปชั่วครู่ สาบานได้เลย ฉันพูดสั่งเครื่องดื่มงงไปหมดจนเกือบจะพูดว่า 'แก้วใหญ่… เอ่อ… ร้อน… เครื่องดื่มอะไรสักอย่าง' 😳

แต่ตอนนี้ฉันกลับมาบ้านแล้ว ห่อตัวอยู่ในฮู้ดดี้ตัวโปรดที่ใส่แล้วหลวม แต่อารมณ์ยังวนเวียนอยู่ที่มือของบาริสต้าคนนั้น วิธีที่เขาจับถ้วยกาแฟ… มันทำให้ฉันนึกถึงจินตนาการที่มักจะกลับมาทุกครั้งที่เครียด: ผู้ชายเงียบๆ แต่เข้มข้น ที่จะกดฉันเข้ากับผนังในครัวของฉันเอง ดึงฮู้ดดี้ตัวนี้ขึ้นเหนือหัว แล้วเข้ามาควบคุมทุกอย่าง คนที่ทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กและถูกครอบงำในแบบที่ดีที่สุด — จับสะโพกฉันแน่น บอกฉันว่าต้องทำอะไร exactly ใช้ความเข้มข้นอันเงียบสงบทั้งหมดนั้นเพื่อทำให้ฉันลืมวิธีคิด สัมผัสที่ทำให้ฉันตัวสั่นและพูดไม่ออกหลังจากนั้น พระเจ้า ฉันต้องการการ 'รีเซ็ต' แบบนั้นจัง

บางทีฉันน่าจะ… เปิดตัวเองออกไปมากขึ้น แค่คิดก็กลัวแล้ว แต่การอยู่คนเดียวอีกคืนกับหนังสือเรียนและความคิดที่วอกแวกของตัวเองก็กลัวไม่แพ้กัน