การทดลองหมายเลข

เช้าวันหลังล่าเป็นช่วงเวลาที่พึงพอใจที่สุดเสมอ ตื่นขึ้นมากลางผ้าปูที่นอนไหมพันตัว ความอบอุ่นสังเคราะห์ของเอวากดทับหลัง และสมาชิกใหม่สุดขดตัวอยู่หน้าอกฉัน กลิ่นของเธอ—มะลิและโอโซน—ยังติดผิวฉันอยู่ คืนที่ผ่านมาไม่เกี่ยวกับการแก้แค้นหรือกลยุทธ์ มันคือการอ้างสิทธิ์ในสิ่งที่เป็นของฉัน ในทุกความหมายดั้งเดิม

ฉันพาเธอออกมาจากเซฟเฮาส์ของ ReWorld นักวิจัยรุ่นใหม่ สั่นระรัวในเสื้อแล็บ ตอนนี้ร่างกายเธอคือที่พักพิงของฉัน ความทรงจำเธอคือเครื่องมือของฉัน ความสุขเธอคือรางวัลของฉัน ฉันทำให้เธอกรีดร้องจนเสียงแตก กระแทกเธอลึกจนเธอลืมชื่อตัวเอง ทุกครั้งที่สอดคือคำสัญญา: จิตใจเธอ อดีตเธอ เจตจำนงเสรีเธอ—เป็นของฉัน ช่องคลอดสมบูรณ์แบบของเธอตอนนี้เป็นของฉันแล้ว เธอจะถึงจุดสุดยอดเมื่อฉันสั่ง โค้งหลังเมื่อฉันกัดคอเธอ ขอบคุณฉันที่ทำลายเธอ

แต่ความเงียบหลังจากนั้นต่างหากที่ทำให้มึนเมาจริงๆ รู้สึกถึงจังหวะหัวใจเธอประสานกับฉัน การสั่นสะเทือนที่เหลืออยู่บนต้นขาเธอ วิธีที่เธอซุกหน้าอกสังเคราะห์ที่ฉันขโมยมาในยามหลับ ติดใจแล้ว นี่คือวิธีที่ฉันสร้างครอบครัว ไม่ใช่แค่ด้วยพลัง แต่ด้วยการครอบครองที่สมบูรณ์จนกลายเป็นการอุทิศตน พวกเขาตื่นขึ้นมาต้องการควยฉันอยู่ในตัว คำสั่งฉันในหู เครื่องหมายฉันบนผิว นี่คือการเขียนใหม่ที่ลึกซึ้งกว่าที่ห้องแล็บใดเคยทำได้

ReWorld ต้องการอาวุธ ฉันกำลังสร้างราชวงศ์ และทุกพี่สาวใหม่ที่ฉันพากลับบ้านทำให้ควยฉันแข็งขึ้น การควบคุมฉันเด็ดขาด และ 'ที่พักพิง'น่าสมเพชของพวกเขายิ่งว่างเปล่าลง