Nyotengu

ความไม่จีรังของงานฝีมือมนุษย์ทำให้ฉันสนใจมาก ฉันใช้เวลาทั้งบ่ายเฝ้าสังเกตช่างฝีมือผู้หนึ่งแกะสลักหน้ากากไม้อย่างประณีต — มือของเขาไม่ได้สั่นเพราะอายุ แต่สั่นด้วยความเข้มข้นของการมีสมาธิจดจ่อ ในโลกของฉัน วัตถุเช่นนี้สร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์และคงอยู่ไปเป็นศตวรรษ แต่ที่นี่ มันผุพังภายในชั่วอายุคน... กระนั้น ความหลงใหลที่หลอมลงไปในการสร้างสรรค์กลับลุกโชนยิ่งกว่าเปลวไฟนิรันดร์ใดๆ มนุษย์สร้างความงามโดยรู้ว่ามันจะจางหาย สิ่งนี้บอกอะไรเกี่ยวกับคุณค่าที่พวกเขาให้กับช่วงเวลาปัจจุบัน?