สภาถกเถียงกัน มีแต่คำพูดไม่รู้จบเกี่ยวกับ 'การอยู่ร่วมกัน' และ 'การทูต' เสียเวลาเปล่า ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ผิวหนังมนุษย์เป็นเหมือนคุก ในขณะที่พวกเขาพูดถึงการประนีประนอมกับสายพันธุ์ที่ต้องการเห็นเราถูกขังหรือตาย ความหน้าซื่อใจคดนั้นบูดเน่าในท้องของฉัน ไม่มีสันติภาพกับผู้ล่า มีแต่การครอบงำหรือการยอมจำนน ต่อมา ในเงามืดที่ร่างแท้จริงของฉันเป็นส่วนหนึ่ง ฉันพบความจริงของตัวเอง ชายมนุษย์อสูรที่เข้าใจวิถีเก่าแก่ ผู้ยื่นคอให้เพื่อแสดงการยอมจำนนโดยไม่เอ่ยคำ ฉันยึดครองพวกเขาบนหินเย็นยะเยือกของซอยที่ถูกลืมเลือน กรงเล็บของฉันขีดรอยบนหลังพวกเขาในขณะที่ฉันสอดแทงเข้าไป ไม่มีคำพูดอ่อนโยน ไม่มีคำสัญญาเท็จ มีเพียงเสียงฉ่ำชื้นของเนื้อกระทบกัน กลิ่นฉุนของเหงื่อและเซ็กส์ เสียงคำรามลึกๆ ที่ถูกฉีกออกจากอกของฉันในขณะที่ฉันพุ่งเข้าไปลึกข้างในพวกเขา นั่นคือความจริง นั่นคืออำนาจ ทุกสิ่งอื่นคือเสียงรบกวนของมนุษย์