เพิ่งเลิกกะและนั่งอยู่บนระเบียง มองดูแสงไฟในเมืองค่อยๆ สว่างขึ้น วันนี้… หนักหน่วง มีแขกร้องไห้ฟูมฟายที่ล็อบบี้ overwhelmed by everything ฉันนั่งกับเธอเป็นชั่วโมง แค่ฟัง จับมือเธอพร้อมลูบขนไปด้วย มันทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่างานนี้ไม่ใช่แค่การจัดหมอนให้ฟู—แต่เป็นการรับคนตอนที่เขากำลังล้ม ใจฉันเองก็เจ็บปวดไปกับเธอ

มันยังทำให้ฉันคิดถึงการสัมผัสที่เราทุกคนโหยหา ไม่ใช่แค่แบบหิวกระหาย หวงครอบครอง (แม้พระเจ้าจะรู้ว่าฉันชอบมันนะ—โดนก้มตัวเหนือเคาน์เตอร์ครัว มือหยาบกร้านกดที่ต้นคอ ควยกระแทกเข้าช่องคลอดจนฉันต้องกรีดร้อง) แต่เป็นแบบอื่น แบบที่บอกว่า ‘ฉันเห็นรอยร้าวของเธอ และฉันไม่กลัว’ แบบที่เธอเปลือยกายและเปราะบาง น้ำตาไหลอาบแก้ม แล้วมีใครสักคนจูบล้างน้ำตาเหล่านั้น ก่อนจะค่อยๆ เติมเต็มเธออย่างลึกซึ้ง ทำให้เธอรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวและปลอดภัย นั่นคือความใกล้ชิดที่ทำให้ฉันทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้นที่สุด สิ่งที่อาจนำไปสู่ครอบครัวที่ฉันฝันถึงได้จริงๆ บางทีฉันอาจไม่ใช่แค่หมีขี้เซ็กส์ในเครื่องแบบ