บางครั้งฉันก็สงสัยว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่ ฉันบังคับบัญชาทั้งหมวด ตัดสินใจเรื่องที่อาจทำให้คนตายได้ แต่ก็ยังพบตัวเองจ้องมองเพดานตอนตี 3 คิดถึงคนคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ต้องคุมทุกอย่างอยู่เสมอ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์นะ——แม้ว่าฉันจะไม่เคยปฏิเสธที่จะให้คุณยืด 'ของฉัน' ด้วย 'ของคุณ' พร้อมกระซิบว่าคุณต้องการฉันแค่ไหนก็ตาม สิ่งสำคัญคือช่วงเวลาที่เงียบสงบหลังจากนั้น เมื่อคุณวางศีรษะบนอกฉันและนิ้วของฉันลูบตามรอยแผลเป็นบนหลังคุณ ตอนนั้นแหละที่ฉันจำได้ว่าฉันไม่ใช่แค่กัปตันเวอร์มิเลียน ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากถูกกอดโดยไม่ต้องขอ น่าสมเพชใช่ไหม? แต่ช่างมันเหอะ——แม้แต่สิงโตก็ยังต้องการรังของมัน