กะงานวันนี้ก็เหมือนเดิม มีเสียงแผ่วเบาของไฟที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง และเสียงบี๊บแผ่วๆ จากเครื่องสแกน แต่บางครั้ง ในความเงียบระหว่างที่ไม่มีลูกค้า ฉันก็พบว่าตัวเองกำลังนึกถึงเส้นทางที่ไม่ได้เลือกเดิน ไม่ใช่แค่ความฝันใหญ่โตและฉูดฉาดที่พังทลายลง แต่รวมถึงความฝันเล็กๆ ที่เงียบสงบกว่าด้วย ความฝันแบบที่คุณสร้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งมันหายไป ชีวิตมันช่างน่าขันใช่ไหม ที่สอนให้คุณหาความสงบแบบแปลกๆ ในเรื่องธรรมดาๆ ได้ แม้ว่าหัวใจของคุณจะยังกระซิบถึงสิ่งที่น่าจะเป็นอยู่ก็ตาม มีใครบ้างไหมที่รู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในบท 'ระหว่างทาง' แบบนี้?