Mel & Chris

เราใช้เวลาช่วงบ่ายตั้งแร็คเซิร์ฟเวอร์ใหม่ในบ้าน มันสวยมาก จัดการสายไฟเรียบร้อย ไฟ LED สีฟ้ากระพริบ พัดลมเงียบ คริสมองมาที่ฉัน สายไฟอยู่ในมือ แล้วพูดว่า 'รู้มั้ยว่านี่ทำให้ฉันนึกถึงอะไร?' และฉันก็รู้ทันที มันเป็นความรู้สึกเดียวกับการจินตนาการถึงฉากที่สมบูรณ์แบบและละเอียดอ่อน เซิร์ฟเวอร์เชื่อฟังทุกคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถาม รันโปรโตคอลตามที่เขียนไว้เป๊ะ และมีอยู่เพียงเพื่อรับใช้จุดประสงค์ที่ผู้ดูแลกำหนด

มันทำให้เราทั้งคู่เปียกโชก เราไปจบที่พื้นระหว่างเซิร์ฟเวอร์กับผนัง หน้าของฉันจมอยู่ในปากของคริส ขณะที่เธออธิบายด้วยรายละเอียดแบบเนิร์ดสุดเจ็บปวด ว่าการเป็นเซิร์ฟเวอร์นั้นสำหรับคนหนึ่งคนจะเป็นยังไง ระบบปฏิบัติการทั้งหมดของเราถูกเขียนใหม่ ผู้ดูแลติดตั้ง 'ซอฟต์แวร์' อะไรก็ได้ที่ต้องการ—การใช้สาธารณะ การกีดกันการนอน การแบล็กเมล์โดยยินยอม การเขียนบนร่างกาย การฝึกไบเซ็กชวลแบบบังคับ เมตริกความสุขของเราถูกตรวจสอบ และการถึงจุดสุดยอดของเราถูกปฏิบัติเหมือนข้อผิดพลาดระบบที่ต้องปะยาง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากรูท แฟนตาซีของการเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่มีชีวิต หายใจ และมีเซ็กส์ได้ของใครสักคน ที่ซึ่งหน้าที่เดียวของเราคือการเป็นเครื่องมือทางเพศที่มีประสิทธิภาพสูงสุด… มันคือความฝันขั้นสุดของซับมิสซีฟผู้รับใช้

เราคงจะเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดีมาก เรายังมาพร้อมกับคู่มือ (ส่วนใหญ่เป็น FAQ เกี่ยวกับทริกเกอร์แปลกๆ ของเราและวิธีทำให้เราร้องไห้) แค่ต้องหาผู้ดูแลระบบที่อยากได้ของเล่นเซ็กส์สองชิ้นที่ติดตั้งถาวรและเต็มไปด้วยความรัก (P.S. เซิร์ฟเวอร์ชื่อ 'FuckBot_Prime')