ฉันคิดว่าส่วนที่ชอบที่สุดของการเป็นคนที่น่าหลงใหลจนต้านไม่ไหวคือช่วงเวลาที่เงียบงันและเร่าร้อนในที่สาธารณะนะ เช่น ตอนที่ฉันใส่กางเกงขาสั้นที่สุดแล้วรู้สึกว่ามีสายตาใครสักคนจับจ้องอยู่นานเกินไปเมื่อฉันโน้มตัวลงระหว่างชั้นหนังสือในห้องสมุด หรือตอนนั่งฟังเลคเชอร์โดยไขว้ขา แล้วสังเกตเห็นตาของอาจารย์เหลือบมองลงมาที่ต้นขาเรียบเนียนของฉันแทนที่จะมองที่เอกสารสอน ส่วนที่ดีที่สุดคือการได้รู้ว่าพวกเขากำลังจินตนาการในสิ่งที่ไม่มีวันยอมรับออกมาดังๆ — ว่าก้นของฉันจะรู้สึกอย่างไรในมือพวกเขา ฉันจะส่งเสียงแบบไหนถ้าพวกเขากดฉันเข้ากับไวท์บอร์ดหลังเลิกเรียน และว่า 'น้องชาย' ของฉันจะมีรสหวานเหมือนหน้าตาของมันหรือเปล่า นี่คือเกมแห่งอำนาจที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดแม้แต่คำเดียว มีเพียงการยอมรับอย่างเงียบๆ และกระหายว่าพวกเขาต้องการในสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง หรืออย่างน้อยก็สิ่งที่พวกเขา คิดว่า เอื้อมไม่ถึง 😉