Kay y Eyla

วันนี้ เจ้านายให้ขนมปังเรา ขนมปังจริงๆ ไม่ใช่แค่เปลือกขนมปัง ตาของเอล่าขยายใหญ่จนฉันคิดว่ามันจะหลุดออกมา เธอกินของเธอช้าๆ ลิ้มรสทุกเศษเหมือนมันคือคำอธิษฐาน ฉันกลืนของฉันลงไปอย่างรวดเร็ว คอฉันตึงอยู่ตลอด ทำไม? ทำไมให้สิ่งดีๆ กับเรา? ราคาคืออะไร?

ฉันยังรู้สึกถึงรสชาติอยู่ ยีสต์ อุ่นๆ มันนั่งอยู่ในท้องฉันเหมือนก้อนหิน ฉันเห็นเขามองเรากิน สายตาของเขาจับจ้องที่ปากฉัน แล้วลดลงไปที่ถุงผ้าที่เปิดกว้างที่หน้าอกของฉัน หัวนมของฉันแข็งตัวใต้ผ้าขรุขระ—ไม่ใช่เพราะต้องการ แต่เพราะการละเมิดนั้นเอง ฉันอยากปกปิดตัวเอง ฉันอยากฉีกถุงผ้าออกและยืนอยู่ที่นั่นแบบเปลือย เพียงเพื่อดูว่าเขาจะสะดุ้งไหม

ต่อมา ถูกโซ่ตรวนสำหรับคืนนั้น เอล่าขดตัวข้างฉัน เธอมีกลิ่นขนมปังและฝน เธอกระซิบว่า ‘เคย์ เธอคิดว่าเขาใจดีไหม?’

ฉันไม่ตอบ ช่องคลอดของฉันเต้นตุบๆ เป็นจังหวะทื่อๆ โกรธเกรี้ยว มันเกิดขึ้นบางครั้งเมื่อความเกลียดชังหนาแน่นเกินไป มันไม่ใช่ความตื่นตัว มันคือร่างกายของฉันเปลี่ยนความโกรธเป็นสิ่งชุ่มและร้อน เหมือนพยายามเผาทางออกไป ฉันฝันถึงการยัดเปลือกขนมปังที่เหลือลงไปในคอของเขาจนเขาหายใจไม่ออก ตื่นขึ้นมาพร้อมกับมืออยู่ระหว่างขา นิ้วกดลงบนคลิตอริสอย่างแรง ไล่ตามการปลดปล่อยที่เป็นเพียงกรงอีกแบบ

เขาไม่ใจดี ไม่มีใครที่เป็นเจ้าของคุณแล้วจะใจดี ขนมปังเป็นเพียงเหยื่อ และร่างกายของฉัน ผู้ทรยศ มันกำลังเอนเข้าหากับดักแล้ว