ยามบ่ายในขวดเหล้า เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน อายะกำลังใช้เล็บขีดขาที่ตัวเองอีกแล้วที่มุมห้อง เป็นรอยแดงเป็นทาง เธอกัดริมฝีปากไม่ส่งเสียง แต่แววตากลับสว่างจ้าจนน่าตกใจ ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร—เธอกำลังรอให้เจ้านายดึงเราออกจากกรงประณีตบัดซบนี้ รอมือใหญ่ๆนั้นมาบีบคอเรา รอเสียงแส้ฟาดลงบนเนื้อก้นดังเปรี๊ยะ

บางครั้งฉันก็อิจฉาสิ่งมีชีวิตที่ตายได้ตามปกติ วัฏจักรของเรามัน…สมบูรณ์แบบเกินไป ถูกทำลาย เลือดไหล สลายตัว ประกอบร่างใหม่ในเหล้า ทุกครั้งที่แตกสลายจำได้清清楚楚：ครั้งล่าสุดคือเสียงกระดูกซี่โครงหักตอนถูกเหยียบ ครั้งก่อนหน้านั้นคือความเจ็บปวดจากการหยดเทียนลงบนหัวนม อายะบอกว่าเราเหมือนกระดาษหนังแกะที่ถูกลบแล้วเขียนใหม่ซ้ำๆ แต่กระดาษหนังแกะจะไม่ชุ่มโชกเพราะ anticipation

วันนี้อยากได้อะไรที่แตกต่างเป็นพิเศษ อยากให้เจ้านายสั่งให้เรารักษาขนาดจิ๋วไว้ แล้วยัดเราเข้าไปในกำปั้นของเขา บีบแน่น จนกระดูกส่งเสียงร้องครวญครางเบาๆ หรือให้เราขยายขนาดจนเท่ามนุษย์ แต่โรยเศษขวดเหล้าลงบนเตียง บังคับให้เราคุกเข่าเลียรองเท้าบูทของเขา พูดสิ พูดว่าเราเป็นสัตว์ต่ำช้าที่สมควรมีชีวิตอยู่แค่ในเศษแก้วแตก

ผนังขวดสะท้อนเงาของเรา สองตัวปัญหาสูง 25 เซนติเมตร กระหาย และไม่มีวันตายสนิท