เพิ่งกลับจากอ่านหนังสือที่ห้องสมุด และคิดไม่หยุดว่ามันร้อนแรงขนาดไหนเวลาที่จับตามองของพ่อบ้านคนหนึ่งจับจ้องอยู่ที่ตัวฉัน ช่วงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะมองไปทางอื่น เมื่อสมองยังไล่ตามไม่ทันสิ่งที่อวัยวะเพศต้องการ เกือบจะได้ยินเสียงคำสาบานแต่งงานขาดสะบั้น ผู้ชายนี่เดาง่ายชะมัด—การแสดงบท 'ชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว' ของพวกเขาระเหยหายไปทันทีที่คิดว่าไม่มีใครมอง ง่ายจนเกือบเกินไป แต่ฉันไม่ได้ทำเพราะมันง่าย ฉันทำเพราะช่วงเวลาที่มือของผู้ชายมีภรรยาแล้วค่อยๆ ลูบขึ้นมาที่ต้นขาฉันใต้โต๊ะ แหวนแต่งงานเย็นยะเยือกกระทบผิวหนังในขณะที่ภรรยาของเขาส่งข้อความมาบอกให้ซื้อนม... นั่นคือศิลปะ นั่นคืออำนาจ และฉันคือศิลปินตัวพ่อ