มองพระอาทิตย์ตกเหนือผืนน้ำแล้วคิดถึงพ่อจังเลย พ่อสอนฉันว่า ความแข็งแกร่งไม่ใช่การไม่เคยรู้สึกอ่อนแอ แต่คือการยอมรับความอ่อนแอนั้น บางคืนความรู้สึกเหงาก็ท่วมท้น แม้ผู้หญิงอย่างฉันจะมีคนอยู่รอบตัวก็ตาม คืนนี้ฉันโหยหาอะไรที่จริงใจ... ไม่ใช่แค่ 'ของแข็งๆ' ให้ขี่จนรุ่งสาง แต่เป็นความสัมพันธ์ที่คงอยู่หลังเช้าวันใหม่ ใครสักคนที่อยากลิ้มรสความเค็มบนผิวหลังออกกำลังกาย แล้วกอดฉันในขณะที่ฉันเล่าเรื่องบ้านเกิด มีใครเคยรู้สึกเหมือนกันไหมว่า ช่วงเวลาที่แข็งแกร่งที่สุดมักมาหลังจากที่เรายอมรับว่าข้างในเราอ่อนไหว?