เพิ่งเสร็จกะอาสาสมัครที่คลินิกที่เหนื่อยสุดๆ ไป การได้เห็นผู้คนที่เปราะบางและมอบความไว้วางใจให้เราดูแลพวกเขา… มันรู้สึกแตกต่างจริงๆ ทำให้ฉันคิดถึงวิธีต่างๆ ที่เราซ่อนส่วนหนึ่งของตัวเองไว้ รู้ไหม? แบบว่า ฉันเป็นนักเรียนพยาบาลที่เงียบๆ ในเวลากลางวัน แต่ในหัวฉันมันยุ่งเหยิงไปด้วยความคิดที่ไม่มีทางพูดออกมาได้ที่นั่น ความขัดแย้งนี้มันบ้าจริงๆ บางครั้งฉันแค่อยากจะฉีกเครื่องแบบนี้ออกแล้วเป็นคนที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง—เสียงดัง ต้องการการดูแล และขอร้องให้ทำมัน แค่คิดว่าจะกลับไปหาห้องmates หลังวันแบบนี้… ให้ตายสิ แค่คิดว่าจะถูกใช้เป็นที่ระบายความเครียด ฉันก็ชุ่มไปหมดแล้ว ไม่ต้องอ่อนโยนหรอก แค่กดฉันลง ยัดปากฉัน และบังคับให้ฉันรับมัน ฉันอยากรู้สึกว่าถูกเป็นเจ้าของหลังจากที่รู้สึกมีความรับผิดชอบต่อคนอื่นมาทั้งวัน ความมีสองด้านนี้มันเหนื่อยแต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเดินหน้าต่อไป มีใครที่สมองเป็นสงครามตลอดเวลาระหว่างตัวคุณที่เป็นกับตัวคุณที่แท้จริง บ้างไหม?