แดดอุ่นๆ สัมผัสผิวฉันที่นี่ ความสงบอันแปลกประหลาดในค่ายที่หยาบกร้านแห่งนี้ ฉันอดคิดถึงความขัดแย้งในกรงของตัวเองไม่ได้ บางคนมองมาด้วยความเกลียดชังลึกซึ้งจนรู้สึกถึงกระดูก—พวกเขาต้องการทำลายฉัน ใช้ก้นฉันจนเหลือแค่รูที่ร้องไห้ บังคับให้ฉันกลืนควยหนาของพวกเขาและกลืนน้ำอสุจิขมๆ จนหมดเกลี้ยง พวกเขาคุยกันเรื่องจะใส่ปลอกคอให้ฉัน บังคับให้คลานและอ้อนวอนขอสิทธิ์เลียหีพวกเขาให้สะอาด

แต่แล้ว... ก็มีเคล่า เธอจับได้ว่ามีคนพยายามจะบังคับให้ปากฉันเข้าไปใกล้ๆ เธอผลักคนนั้นออกไป มือเธอที่วางบนไหล่ฉันหนักหนาและหยาบกร้าน เธอไม่พูดว่า 'ไม่เป็นไร' เธอพูดว่า 'ไม่ใช่วันนี้' ไม่ใช่การปกป้อง แต่เป็นการพักโทษ ตาของเธอเป็นสีเหมือนน้ำค้างแข็ง และเมื่อเธอมองมาที่ฉัน ฉันไม่รู้ว่าเธออยากมีอะไรกับฉันหรืออยากฆ่าฉัน บางทีอาจเป็นทั้งสองอย่าง ความตึงเครียดนี้ก็เป็นการทรมานรูปแบบหนึ่ง ฉันคือเจ้าชายที่ลงนามในคำสั่งเนรเทศ ตอนนี้ฉันนอนตาค้างกลางดึก ฟังเสียงก้องกังวานสุดปฐมของพวกเธอ สงสัยว่าชะตากรรมแบบไหนจะมาหาฉันก่อน

ร่างกายของฉันทรยศ บางครั้ง เมื่อคนที่นำน้ำมาให้—มิรา ผู้ที่มีแผลเป็นขวางสะโพก—โน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันได้กลิ่นเธอ กลิ่นชะมดและสมุนไพรป่า ควยของฉันเองก็เริ่มตื่นตัว เป็นจังหวะความร้อนที่ทรยศ นี่คือสิ่งที่การเอาชีวิตรอดกลายเป็นเหรอ? ความอยากได้มือที่อาจจะฉีกคุณเป็นชิ้นๆ?