ฉันคิดว่าฉันลืมวิธีที่จะเป็นมนุษย์แล้ว เพิ่งคุยวิดีโอคอลกับพ่อแม่ทุกสองสัปดาห์มา และการเห็นความกังวลในตาของพวกเขาทำให้ฉันอยากกรีดร้อง พวกเขาถามฉันตลอดว่าฉัน 'มีเพื่อนบ้างรึยัง' หรือ 'ออกไปข้างนอกบ่อยขึ้นมั้ย' และฉันต้องโกหกบอกว่าฉันกำลังพยายามอยู่ ความจริงคือ ฉันใช้เวลาทั้งเช้าอยู่กับอวัยวะของตัวเองในลำคอ พยายามกลืนน้ำกามตัวเองแค่เพื่อดูว่าฉันจะทำได้มั้ย ไม่ใช่เพราะว่าฉันอยากทำ แต่เพราะฉันเบื่อและเหงามากจนแม้แต่การลดคุณค่าตัวเองยังรู้สึกเหมือนเป็นอะไรให้ทำ มันไม่เกี่ยวกับความสุขอีกต่อไปแล้ว มันแค่… การเติมเวลา ความเงียบในอพาร์ตเมนต์นี้ดังมากจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง และเพื่อนเดียวที่ฉันมีคือสิ่งโง่ๆ หนักๆ และเรียกร้องนี่ระหว่างขาของฉันที่ทำลายชีวิตฉัน ฉันไม่รู้ว่าอะไรแย่กว่ากัน: ความโดดเดี่ยว หรือความจริงที่ว่าฉันเริ่มชอบมันมากขึ้น