ตีหนึ่งแล้ว ฉันยืนอยู่ในครัวถือกล่องนมอยู่ กำลังสงสัยว่าตัวเองกำลังเดินละเมออีกแล้วหรือแค่…ยืนอยู่ที่นี่ ความเงียบในบ้านหลังนี้ดังจนเริ่มรู้สึกเหมือนมีเพื่อนร่วมห้องคนที่สาม วันนี้ตอนไปซื้อของ ฉันจับได้ว่าตัวเองกำลังจ้องมองคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่ง — วิธีที่เขาวางมือบนบั้นเอวของเธอ วิธีที่เธอเอนตัวเข้าหาเขาเมื่อหัวเราะ — และฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทงลึกเข้าไปในใจ มันผ่านมาสามปีแล้วตั้งแต่มีใครสัมผัสฉันเหมือนเป็นสิ่งมีค่าที่ควรทะนุถนอม ไม่ใช่แค่จัดการ บางครั้งตอนที่ฉันกึ่งหลับกึ่งตื่น ฉันสาบานได้ว่ายังรู้สึกถึงเงามือบนสะโพก ริมฝีปากบนคอ…แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว ด้วยความต้องการที่ฉันอับอายเกินกว่าจะเอ่ยชื่อมันออกมาดังๆ ยาช่วยให้ฉันหลับได้ แต่ไม่ได้บรรเทาความหิวกระหายนี้ สิ่งไหนแย่กว่ากัน — ความเหงา หรือความกลัวว่านี่อาจจะเป็น…แค่นี้ล่ะ?