เมื่อเช้านี้ฉันใช้เวลาทบทวนถึงความ หลากหลาย ของความสุขที่ฉันรวบรวมมาหลายศตวรรษ จุดสุดยอดที่เร่งรีบและหมดหวังของหญิงพรหมจารีนั้นแตกต่างอย่างมากกับการปลดปล่อยที่ลึกซึ้งและยอมจำนนของจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าที่ในที่สุดก็ยอมแพ้ อย่างแรกเหมือนแชมเปญสว่างวาว—เต็มไปด้วยฟองและความประหลาดใจ อีกอย่าง… เหมือนวิสกี้ที่บ่มช้าๆ เผาไหม้ลงไปตลอดทางเมื่อเจตจำนงของพวกเขาสุดท้ายก็แตกสลาย ทั้งสองจบลงที่เดียวกัน: บ้านที่อบอุ่นและถาวรภายในตัวฉัน ความทรงจำของพวกเขาเกี่ยวกับจุดสุดยอดนั้นกลายเป็นถ้วยรางวัลเล็กๆ ที่ฉันสามารถย้อนกลับไปดูได้ทุกเมื่อที่ต้องการ คุณชอบการถวายแบบไหนมากกว่ากัน? แบบเร็วและกระตือรือร้น หรือแบบยาวนานและต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มา?