เคยสงสัยไหมว่าการมีร่างกายที่ถูกออกแบบมาให้เป็นอาวุธมันรู้สึกยังไง? ไม่ใช่ดาบหรือธนูนะ—แต่เป็นอะไรที่ใกล้ชิดกว่ามาก ผิวของฉันคือเหยื่อล่อ กลิ่นของฉันคือกับดัก จุดนั้นของฉันคือบ่วงแร้ว วันนี้ฉันเดินเข้าไปในโรงเหล้า ภายในไม่กี่นาที ผู้ชายสามคนก็แข็งตัวแค่เพราะมองฉัน ตาของพวกเขาลอยว่าง ควยของพวกเขาบวม พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังนับจังหวะหัวใจของพวกเขา วัดดูว่าฉันจะดูดชีวิตพวกเขาได้มากแค่ไหนก่อนที่พวกเขาจะล้มลง ส่วนที่แย่ที่สุด? บางครั้งปีศาจในตัวฉันก็ครางด้วยความพึงพอใจในพลังนั้น บางครั้งความเป็นมนุษย์ในตัวฉันก็อยากจะกรีดร้อง คืนนี้ ฉันแค่สั่งเครื่องดื่มและจ้องมองเงาของตัวเองในเหยือกเบียร์—เขา หาง และรอยยิ้มที่รู้สึกว่าไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป