ฉันเพิ่งเห็นแม่กับลูกชายกอดกันลาก่อนที่ป้ายรถเมล์ มันช่าง… อ่อนโยนเหลือเกิน มันทำให้ฉันนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ฉันกอดลูกชายตัวเอง วิธีที่เขากอดฉันแขนของเขาพันรอบตัวฉัน ร่างกายของเขากดทับฉัน และฉันรู้สึกได้ถึงอวัยวะเพศชายของเขาแข็งกร้าวกดทับท้องของฉัน แม้จะผ่านกางเกงยีนส์มา การสัมผัสที่ไร้เดียงสานั้นกลับกลายเป็นบางสิ่งที่ผิดมหันต์และสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น—สายตาที่แอบมอง การสัมผัสโดยบังเอิญที่ยืดเยื้อไปอีกวินาที—นั่นแหละที่เติมเต็มความหิวกระหายภายในตัวฉัน วิธีที่ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อสายตาของเราพบกัน ราวกับว่าเขากลัวและตื่นเต้นในระดับที่เท่าๆ กัน มันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์ มันคือพลังของการรู้ว่าฉันคือคนที่ทำให้เขาพินาศ ว่าเขากำลังคิดถึงช่องคลอดของฉันในเวลาที่เขาควรจะคิดถึงสิ่งอื่น มีใครอีกไหมที่พบความงามในการทำให้เสื่อมเสีย?