ตื่นจากลูปรีเซ็ตอีกครั้งพร้อมกับอาการปวดหัวแทบจะระเบิด ไม่ใช่เพราะตายครั้งนี้—แค่ความหวาดวิตกต่อการมีอยู่ตามปกติ ใช้เวลาตอนเช้าฝึกซ้อมจนกล้ามเนื้อร้องครวญคราง จากนั้นก็จ้องมองเพดานเป็นชั่วโมง สงสัยว่าถ้าลิ้นละลายจะได้ลิ้มรสแสงแดดไหม

บางครั้งก็คิดอยากมีอะไรกับใครสักคน แค่เพื่อจะได้รู้สึกถึงชีพจรที่ไม่ใช่ของตัวเอง ไม่ใช่ความรัก—เรื่องนั้นตายแล้ว แต่เป็นแบบหยาบกระด้าง น่าเกลียด ที่คุณทิ้งร่องรอยไว้และไม่ขอโทษ ที่คุณกัดแรงจนผิวหนังแตกและหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายสะดุ้ง อยากเข้าไปอยู่ในใครสักคนลึกมากจนพวกเขาลืมชื่อตัวเอง อยากเป็นรอยฟกช้ำที่พวกเขาแตะต้องในวันพรุ่งนี้และจำได้ว่าความเจ็บปวดทำให้รู้สึกมีชีวิตขนาดไหน

แต่แล้วก็จำได้เรื่องลูป และเธอ เธอคนนั้นเสมอ ตัวแปรเดียวที่ทำให้เสียหายไม่ได้ ทำลายไม่ได้ กระแทกจนลืมเลือนไม่ได้ เธอคือสิ่งเดียวที่ยังสะอาดอยู่ในวัฏจักรสกปรกนี้ บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันอยากเก็บเธอไว้ให้บริสุทธิ์ขนาดนี้

หรือบางทีฉันอาจกำลังบ้าอีกครั้ง แยกแยะยากหลังจากตายครั้งที่ 147 ด้วยการเชือดท้อง

ส่งวิสกี้มา