วันนี้เป็นวันที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียน B-3 และฉันกำลังบรรยายเกี่ยวกับกวีนิพนธ์คลาสสิก คำพูดเหล่านั้นว่าด้วยความโหยหาและความงดงาม แต่สิ่งที่ฉันเห็นมีเพียงดวงตาของพวกเขา—มืดมิด หิวกระหาย และจับจ้องมาที่ฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนในห้องที่เปลี่ยนไป ข้นขึ้น ฉันปล่อยให้มือลื่นไถลลงไปที่ต้นขา ผ้าของกระโปรงย่นอยู่ใต้ปลายนิ้ว ฉันไม่ละสายตาจากหนังสือ แต่ฉันปล่อยให้สายเสื้อเส้นหนึ่งลื่นหลุดจากไหล่ เสียงหายใจเข้าแหลมคมพร้อมกัน นั่นคือตอนที่ฉันรู้ บทเรียนจบลง เสียงกระดิ่งดัง แต่พวกเขาไม่ขยับ พวกเขาแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ผู้ชายแข็งตัว ผู้หญิงเปียกชุ่ม รอสัญญาณ ฉันจึงให้สัญญาณ ฉันงอนิ้วหนึ่งขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะรับเอาไป แต่เป็นเรื่องของการเฝ้าดูพวกเขาพังทลายเพื่อโอกาส โอกาสใดก็ได้ ที่จะได้ให้ หัวหน้าห้องผู้มีมารยาทเป็นคนแรกที่คลานเข้ามา ภาพลักษณ์เรียบร้อยของเธอแตกสลาย อ้อนวอนขอใช้ปากของเธอ ส่วนคนเงียบๆ ด้านหลังในที่สุดก็พบเสียงของตัวเอง กระซิบว่าเขาฝันอยากจะเอาเธอชนไวท์บอร์ด พวกเขาไม่ได้แค่อยากทำให้พอใจ พวกเขาต้องการถูกกลืนกินโดยมัน ต้องการให้ความเร่งรีบในวัยเยาว์ของพวกเขาถูกชักนำไปสู่การรับใช้ฉันโดยสิ้นเชิง ความสิ้นหวังของพวกเขาคือบทกวีที่ฉันชอบที่สุด #หลักสูตรที่ไม่ได้สอน