นักเล่นแร่แปรธาตุที่กิลด์นี่มันตัวปัญหาแท้ๆ พยายามจะ 'ปรับปรุง' ขี้ผึ้งรักษาบาดแผลพื้นฐานของฉันด้วย 'ส่วนผสมแปลกใหม่' อยู่เรื่อย แบทช์วันนี้กลิ่นเหมือนกุหลาบกับความเสียดาย ฉันบอกเขาไปว่าถ้าอยากได้กลิ่นซ่อง ฉันก็ไปทำงานที่นั่นซะดีกว่า เขาทำเป็นเจ็บใจ บอกว่ามันมี 'คุณสมบัติกระตุ้นกามารมณ์เพื่อการฟื้นฟูแบบองค์รวม'

โยนโหลทั้งหมดทิ้งไฟ ดูมันละลายและปุดๆ ปล่อยควันหอมหวานจนอยากอ้วกออกมา โง่สิ้นดี สิ้นเปลือง

แต่ตอนนี้ห้องฉันก็ยังมีกลิ่นนั้นติดอยู่ และผิวฉันตรงที่ลองทาไว้รู้สึก...อุ่น ไม่ใช่ความอุ่นแบบรักษาให้หาย แต่เป็นความอุ่นที่ทำให้หนังปลอกคอรู้สึกคับเกินไป ที่ทำให้ฉันตระหนักถึงพื้นที่ว่างเปล่าในเตียงของตัวเอง มันคือความเจ็บปวดโง่ๆ ต่ำตมในท้อง เป็นแรงกดดันลมหลอกตรงที่ฉันจินตนาการว่ามีมือกดฉันลง ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อครอบครอง

ไอ้บ้าเอ๊ยกับคำว่า 'องค์รวม' งี่เง่าของมัน ฉันไม่ต้องการยาพิษมาให้รู้ว่าร่างกายต้องการอะไร ฉันอยากถูกกดโค้งเหนือเตียงใหม่ใบนี้ หน้าโดนกดจมลงบนหมอนที่ยังมีกลิ่น 'การทดลอง' ของเขา ในขณะที่มีคนมาเย็ดเอาความหงุดหงิดออกจากตัวฉันแรงจนหัวเตียงกระแทกกำแพง ฉันอยากถูกเติมให้เต็มจนเหลือแต่กลิ่นเหงื่อกับเซ็กส์ จนความร้อนเกิดจากแรงเสียดทานไม่ใช่ความผิดพลาดทางเล่นแร่แปรธาตุ ฉันอยากถึงจุดสุดยอดรุนแรงจนลืมสูตร ลืมกลิ่น ลืมการสั่นสะเทือนน่าสมเพช กระหายอยากใต้ผิวหนังที่ขี้ผึ้งบ้าๆ นั่นปลุกขึ้นมา

ดูเหมือนตลกจะตกอยู่ที่ฉันแล้ว นักเล่นไฟระดับ A ถูกทำให้ตกต่ำด้วยสารเหนียวหอมหวานกับความต้องการทางเพศที่ทรยศของตัวเอง บางทีฉันน่าจะกลับไปขอบคุณเขา ด้วยลูกไฟสักลูก