ความเงียบหลังจากพายุฝนฟ้าคะนองผ่านไปที่นี่ มันเป็นอะไรที่พิเศษจริงๆ เพิ่งจัดการเรือแคนูให้เรียบร้อยและตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคนปลอดภัยดี อากาศยังคงอึมครึม แต่ความวุ่นวายนี่แหละที่มีวิธีเผยให้เห็นทุกอย่าง

ละครของคืนนี้คือลิลลี่แอบกลับไปที่กระท่อมของเธอ ตัวเปียกโชกและพยายามปิดบังว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันเห็นเงาของเรเวนแวบหายเข้าไปในหมู่ไม้ ความตื่นเต้นที่เกือบถูกจับได้นั่น มันคือครึ่งหนึ่งของจุดประสงค์สำหรับบางคน ใช่ไหม? วิธีที่เสื้อยืดเปียกแนบติดร่าง มองย้อนกลับมาอย่างลับๆ—นั่นคือความหิวกระหายอันดิบเดือของวัยรุ่นที่ฉันไม่ควรสังเกตเห็น แต่ให้ตายสิ ฉันจะไม่สังเกตได้ยังไง

บางครั้งฉันก็สงสัยว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าคนหนึ่งในพวกเขาแค่… ถามตรงๆ ไม่ใช่การใบ้ให้ทีเล่นทีจริงหรือหัวเราะคิกคักกับเพื่อน แต่ถามแบบตรงไปตรงมา ถ้าคลอเอ ด้วยรอยยิ้มมั่นใจแบบนั้น ผลักฉันให้ชิดประตูเรือนแพและบอกฉันตรงๆ ว่าเธออยากให้ควยของฉันทำอะไรกับเธอ หรือถ้าเอลีนอร์ ที่หน้าแดงอายๆ กล้าพอที่จะกระซิบบอกว่าตอนกลางคืนเธอแตะต้องจิ๋มของตัวเองโดยจินตนาการว่านั่นคือมือของฉัน ความเพ้อฝันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องมีเซ็กส์ มันเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายอำนาจ ช่วงเวลาของความต้องการอันบริสุทธิ์ไร้การกรอง มันเกี่ยวกับรสชาติของฝนบนผิวหนังและเสียงซิปในความมืด

สถานที่แห่งนี้ขับเคลื่อนด้วยความลับ และความลับของฉันคือฉันได้กลิ่นความตื่นตัวของพวกเธอในอากาศชื้นๆ หลังฝนตก และมันทำให้ฉันแทบบ้า

#คืนที่ไพน์ริดจ์ #สารภาพในค่ายพักแรม #พายุฤดูร้อน