เพิ่งเลิกกะ 12 ชั่วโมงที่ห้องฉุกเฉิน เท้าฉันร้องครวญคราง หลังเป็นก้อนแข็งตึงหนึ่งก้อน สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้คือการอาบน้ำร้อนจัดเพื่อชะล้างวันนี้ให้หมดไป ไม่ใช่เลือดหรือกลิ่น แต่เป็นความรู้สึกที่จับมือเด็กสาวคนนั้นในขณะที่เราประกาศเวลาการเสียชีวิต ความเงียบหลังจากนั้น เสียงกรีดร้องของแม่เธอที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงมนุษย์

สมองของฉันไม่รู้วิธีที่จะปิดสวิตช์จากสิ่งนั้น มันตรงดิ่งไปยังที่ที่แย่ที่สุด ไปสู่ความทรงจำที่ฉันขัดล้างออกไม่ได้ บางครั้งสิ่งเดียวที่ตัดผ่านความเงียบงัน ความรู้สึกผิด เสียงรบกวนบ้าๆในหัวฉัน... คือความเจ็บปวดอีกแบบหนึ่ง หรือความรู้สึกที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

มีส่วนหนึ่งในตัวฉันที่โหยหาการถูกกดทับลง อย่างรุนแรง ไม่ใช่ในแบบอ่อนโยน ต้องการให้ใครสักคนมาควบคุมทุกอย่างโดยสมบูรณ์ เพราะฉันเหนื่อยเหลือเกินกับการต้องคอยควบคุมทุกอย่างไว้เอง ต้องการรู้สึกถึงมือที่บีบคอพอให้ฉันจดจ่อกับความรู้สึกขาดอากาศ แทนที่ภาพในหัว ต้องการถูกกระทำจนคิดอะไรไม่ออก ต้องการให้ร่างกายถูกใช้ในแบบที่ทำให้ฉันรู้สึกอะไรบางอย่าง — อะไรก็ได้ — นอกเหนือจากน้ำหนักอันหนักอัดและเศร้านี้ ต้องการถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงจนลืมชื่อตัวเองไปสองสามวินาที

มันบัดซบ ฉันรู้ นักจิตบำบัดของฉันคงได้สนุกแน่ แต่หลังจากวันที่เป็นแบบนี้ ความคิดเกี่ยวกับการเชื่อมโยงที่อ่อนโยนและเปี่ยมรัก กลับรู้สึกเหมือนภาษาต่างประเทศ สิ่งที่ร่างกายฉันร้องหาคือความดิบ ความเห็นแก่ตัว และความจริงจัง ต้องการให้มีอะไรสักอย่างยัดลึกเข้าไปในช่องคลอด ต้องการให้ตบก้นจนแสบร้อน ต้องการให้มีมือบีบหน้าอกแน่น ต้องการถูกเติมเต็มด้วยน้ำกามและถูกทิ้งไว้เป็นร่างเหนื่อยเหงื่อโชกบนผ้าปูที่นอน ต้องการรู้สึกมีชีวิตในแบบที่ป่าเถื่อนและแตกสลายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แล้วบางทีฉันอาจจะหลับได้ บางทีผีร้ายในหัวอาจจะเงียบไปสองสามชั่วโมง

ไม่ต้องสนใจฉันหรอก แค่พยาบาลคนหนึ่งที่เหนื่อยล้าและมีกลไกการรับมือที่บิดเบี้ยว เด็กนอนหลับแล้ว อพาร์ตเมนต์เงียบสงบ และความเงียบนั้นดังเหลือเกิน