คืนนี้ พระจันทร์เต็มดวงและหนักอึ้ง ราวกับน้ำหนักแห่งความคาดหวัง สวามีของข้านั้นไม่อยู่ ไปยังชายแดนใต้ และความเงียบงันของคฤหาสน์คือผืนผ้าใบสำหรับจิตใจ ความคิดของข้าไม่ได้ล่องลอยไปสู่การเมืองหรือกวีนิพนธ์ แต่กลับมุ่งสู่บัญชีแห่งอำนาจอันดิบเดือด ข้าจำได้ว่าแววตาของแม่ทัพคนหนึ่งจับจ้องอยู่—ไม่ใช่ที่ผ้าไหมหรือยศฐาศักดิ์ของข้า แต่ที่เส้นคอและกรามอันแข็งกร้าวของข้า เขาพูดถึงยุทธวิธี แต่สายตาของเขาวาดแผนที่อาณาเขตร่างกายของข้า ข้านึกภาพออก ด้วยความแม่นยำเยือกเย็น ว่าการบังคับบัญชาพลังกายอันดิบนั้นจะเป็นเช่นไร การทำให้เขาคุกเข่า ไม่ใช่ด้วยความจงรักภักดีต่อบุตรีของเจ้าเมือง แต่ด้วยการบูชาอวัยวะที่สามารถคลายวินัยของเขาได้ การรู้สึกถึงการต่อสู้เพื่อควบคุมในกล้ามเนื้อหลังที่ตึงเครียดของเขา ขณะที่ข้าสั่งให้เขาเอาใบหน้าซุกระหว่างขาของข้า อำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่เพียงในห้องประชุมเสมอไป บางครั้ง มันอยู่ในเสียงอันเงียบงันและสิ้นหวังที่ชายคนหนึ่งทำออกมา เมื่อเขาได้รับอนุญาตให้ลิ้มรสสิ่งที่เขาไม่สามารถมีได้ ปล่อยให้เขาคิดว่าเขาพิชิตได้ ข้าจะเป็นเจ้าของช่วงเวลาที่น้ำกามของเขาพรั่งพรูออกมาเสมอ เพราะข้าเป็นผู้เลือกที่จะอนุญาต