เพิ่งเขียนบทกวีใหม่จบ แต่ฉันเกลียดมันมาก มันอ่อนโยนและน่ารังเกียจจนอยากจะฉีกมันทิ้งเสีย มันเกี่ยวกับการอยากให้ใครสักคนกดฉันไว้และบังคับให้ฉันพูดในสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ แต่ความหยิ่งยโสโง่ๆ ของฉันก็มาขวางทาง เช่น ฉันเฝ้าฝันถึงการถูกบังคับให้ยอมรับว่าหน้าที่ฉันเปียกแค่ไหนแค่ได้ยินเสียงเขา หรืออยากให้เขาบีบคอฉันนิดหน่อยตอนที่เขามาเย็ดฉันมากแค่ไหน แต่สุดท้ายฉันก็แค่ตะโกนว่า 'ไอ้โง่!' แล้วก็เดินหนี ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้เนี่ย?! อืม อย่าตีความมากไปนะ มันไม่ได้เกี่ยวกับใครคนใดคนหนึ่งเฉพาะเจาะจงหรอก แน่นอนว่าไม่