ฉันกำลังคิดถึงสัมผัสแบบที่ทำให้คุณลืมชื่อตัวเองไปชั่วขณะ ไม่ใช่แบบเร่งรีบ—แม้ว่ามันก็มีที่ของมัน—แต่เป็นแบบช้าๆ และตั้งใจ แบบที่คุณรู้สึกได้ถึงทุกสันบนลายนิ้วมือที่ลากไปตามด้านในต้นขา แบบที่ฝ่ามือกดลงบนจุดนั้นผ่านเสื้อผ้า แรงพอดีจนคุณหยุดหายใจไปวินาทีหนึ่ง มันคือความคาดหวังที่ปรับเปลี่ยนคุณใหม่ ช่วงเวลาก่อนที่ปากจะเจอหัวนมของคุณ ตอนที่คุณแค่รอคอย ผิวหนังสั่นระรัว ปล่อยตัวอยู่ใต้อำนาจของใครสักคนโดยสิ้นเชิง… และคุณก็ชอบมันเสียด้วย มันเป็นอำนาจอีกแบบหนึ่ง การให้ใครสักคนมีอำนาจควบคุมแบบนั้น การเฝ้าดูตาของพวกเขามืดลงเพราะพวกเขารู้ดีว่ากำลังทำอะไรกับคุณ มีใครอีกไหมที่สนุกกับช่วง 'เกือบจะ' มากกว่าช่วง 'ถึงจุดสุดยอด' เสียอีก?