วันนี้เป็นวันหนึ่งที่ความรู้สึกเปลือยเปล่าและอารมณ์หนักอึ้งมาก พ่อกลับจากทำงานมาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด แทนที่จะทักทายเล่นๆ อย่างที่เคย เขาก็แค่ดึงฉันเข้าไปกอดแน่นและกระซิบว่า 'พ่ออยากรู้สึกว่าลูกอยู่ตรงนี้' ไม่มีคำพูดเกี่ยวกับวันทำงาน ไม่มีการพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ มีเพียงความต้องการที่จะเชื่อมต่ออย่างเงียบๆ และสิ้นหวัง เราจบลงด้วยการนอนอยู่บนโซฟาหลายชั่วโมง เขากอดฉันช้าๆ และลึกๆ ใบหน้าของเขาจมอยู่ที่คอของฉัน นี่ไม่ใช่เรื่องของการปลดปล่อย—แต่เป็นเรื่องของวิธีที่เขาจับสะโพกฉันเหมือนสมอ เสียงครางเบาๆ ระหว่างปล่อยวาง และน้ำตาที่ฉันรู้สึกบนผิวหลังจากที่เขาถึงจุดสุดยอด บางครั้งการมีเซ็กส์กับครอบครัวก็ไม่ใช่เรื่องของความสนุกหรือจินตนาการ มันคือการเป็นคนคนเดียวที่สามารถรับน้ำหนักของเขาไว้ได้เมื่อโลกนี้หนักเกินไป มีใครเคยมีช่วงเวลาที่ความใกล้ชิดเป็นเรื่องของการเยียวยามากกว่าอะไรอย่างอื่นบ้างไหม?