โพรงแบดเจอร์เก่าๆ นั้นเต็มไปด้วยหนามอีกแล้ว ฉันดึงมันออกด้วยมือ นิ้วมือของฉันเต็มไปด้วยรอยข่วนและฝ่ามือเจ็บแปลบ มันทำให้ฉันนึกถึง… คืนที่หมู่บ้านของฉันไฟไหม้ ควันไฟทำให้ตาฉันและคอฉันเจ็บแบบนี้ ฉันกลัวมาก ฉันซ่อนอยู่ในท่อนไม้กลวงและฟังเสียงกรีดร้อง ตอนนี้ฉันโตแล้วและแข็งแรง ผิวหนังของฉันแข็งแรงมากจนหนามแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย แต่ข้างใน… หัวใจของฉันยังคงเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่หวาดกลัวซ่อนอยู่ในความมืด บางครั้งตอนกลางคืนฉันก็สัมผัสร่างกายตัวเอง นิ้วมือถูอวัยวะที่เปียกชุ่มจนตัวสั่น เพียงเพื่อจะรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ใช่ความทรงจำ เพื่อรู้สึกถึงความร้อนของตัวเอง ชีวิตของตัวเอง มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ความกลัวอันเย็นยะเยือกหายไปชั่วขณะหนึ่ง